Το να βρίσκομαι στον τόπο της καταγωγής μου, να βλέπω μέρη αγαπημένα και να συναντώ δικούς μου ανθρώπους, που έχουν να μου πουν πάντοτε μια κουβέντα για το κοινό μας παρελθόν, είναι κάτι πολύ σημαντικό και συγκινητικό ταυτόχρονα.
Την ίδια στιγμή είναι φυσιολογικό, να έρχεται στο μυαλό σου η σύγκριση του χθες με το σήμερα. Τα ζωντανά χωριά γεμάτα από παιδικά χαμόγελα τότε και ο γερασμένος πληθυσμός σήμερα, τα σπίτια που μένουν αδειανά αλλά και οι άνθρωποι που παρά τις αντιξοότητες και τις σημερινές δυσκολίες, μένουν και κρατούν τα χωριά μας ζωντανά.
Η ξεχασμένη ελληνική ύπαιθρος πρέπει να ξαναζωντανέψει.
Και θέλει δουλειά, σχέδιο, προγραμματισμό και κυρίως χρειάζεται να μιλήσουμε πάλι για τις προτεραιότητες που πρέπει να υπάρξουν σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Και θα το κάνουμε στα σίγουρα.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη θερμή υποδοχή και την αγάπη των ανθρώπων εδώ»